| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
جهاد تقلبی
هارت و پورتی می سرایند از جهاد مـا ندیدیم جــز عـــــناد و جز فساد
جـــهد تــــو بــــودی ز بهـــرانتفاء رزم تـــو بود حیله و مکر و دغا
صله و دستار و ریشـــــت بیگمان دام تزویریســـــت بهــــر مردمان
بر ظواهـــــــر تکیه بر دین کردهء در خفـــا آن استر زیــــــن کردهء
بـــر دهـــــان تو لگامی بسته اند بر تو زیـــب و زینتی آراسته اند
میکشانند هـــر کجا خواهند ترا هـــر مــــراد فتنه از تو شد روا
آتش کین و نفاق افـــــــروختند برتــــــو رمز فتنه هــا آ موختند
گاه تــــــــرا سالار دین فخر جهاد برنشاندند بـــرهــــوای بود وباد
برفگندی میهنت بــرخاک و خون بهر ارضای اجانـــــب ای جـبون
همچو گرگان بــــرســرنعش وطن بـــر دریدید یــکدگر را جان و تن
دزدی غـــــارت غنیمت خـواندند زین طــــریق رسم دغـا افراختند
آن کــه بود نادار دیـروز , از دغا بــرشـــده بـــر مسند صـــدر رفاء
دزد و قـاتــل را نشایـد رهبــــری کی روا باشد که در عـصـر کنون
جز فساد و غارت و چـور ودغـا نیســــت زیـنان همــتی بهر رفاء
گند شـــان بالا گــرفت بر آسمان چون نبودند مــرجع صلح وامان
آن که اوپرورده بودایـن ناکسان بهر کار خویش در وقت و زمان
چـــون رسیدند برمراد خویشتن رو کشیدند زین فسادوزین لجن
آنکه اورا غــــازی وفـخر جهاد می ستودش برغلـط بهر فساد
این زمان خرخواندش دررهبری جاهل و بیمـارو ننگ مـــردمی
زود رسوا میشود رهبر کـــه او خود نباشد دیگران سازند از او
ف.بری |
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه یازدهم آبان 1388ساعت 0:6 توسط ف بریالی
|
|
||
|
|
|
|
|
ف.بری
پسران خورد سال افغان در زباله دانهای ایتالیا
نـــوباوگان خســـته و معصوم ازکــجاست نوبال گشوده مرغک ، مـــحروم بینواست
بارســـــفر ندیده ، بدور زاشیان خــــویش اندر سراب دانه ، فتاده به صد بلا سـت
ببریده از وطـــــن ، زبــــــیـداد روزگار نی مهر مادری , نه پناه پــــدر وراســـت
در گلــــستان غیـر نـه اورا رعــــا یتیست وامـاندهء فقیر و غریب، در صف گداسـت
از ســــــردی و برود ت و ازوهـــم پاسبان دردخمهء سیاه ، بـه ویرانه اش پنا ســت
این شـاخـه هــــای نورس بــوستان آرزو ببریده از نهال چـــمن ، از ســـــرجـفاست
سیمای غــم کشیده و وامـــــاندهء غریـب ازسرزمین گشته بخون ، قلـب اسیاســـت
این طفلـکان زوحشـــت و بیداد ایـــن وان بی خانه و یتیم وسـراسیمه ،هــر کجا ست
دزدان نابــکار، شــــراری فـــــگنده اند خلقی بخاک وخـون شده خودبرسررفاست
دیوو ددی که حاکـــم فــرمان شوند بملک احکام ظلم و کشتن و غارت همه رواست
بانام دیـــن ، چـه حیله و تزویر می کنند زهــــد ریا،طریقهء ابلیس بی حیا سـت
دارد بری شکا یتی کاین چـرخ روزگار انــدر مسیر فتنه، فتاده ز راه را ســـت |
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه دهم اردیبهشت 1388ساعت 22:40 توسط ف بریالی
|
|
||
|
|
|
|
|
ای قوم به حج رفته
در دشت تو هـــم هـــمه وامـــــانده بـه جایید اندر طلـــــب یــار چــــه بیهوده بــــه رلاهیید
در حسرت دیــــــدار کنون در چــــــه سرایید «ای قـــــــوم بــــــه حج رفته کجایید کجایید
معشــــوق همــــین جـاســــت بیایید بیای»
گر وصل همی جویی ببین در خـود و اغیار در ظلمــــــــت مــــــــوهوم فتاده هــمه بیمار
بر خانــهء دل بنگر و بین مصـــــــــلحت یار «معشوق تـــــو همسایهء دیـــــوار به دیوار
در بادیه ســـر گشته شما در چـه هوایید»
فــــــربـه و گنهکار رهء افـــــــسانه برفتند با خـــــون دل از خـــــــود و بیگانــه برفتند
با توشهء از کبر چـــــــــــه مستانـه برفتند «ده بار ازیــــــن راه بــدان خــــــانه برفتند
یکبار ازیــــــن خـــــانـه برین بام برایید»
هــــــر ذره وهر نظم جـهان فـــاش بگفتند نقـــــش هـــــــــمه تابنده زنـــقاش بگفتند
بر هــــر دل بیدار هـــــــزار هـــاش بگفتند «ان خانه لطیف اســـــت نشانهاش بگفتند
از خــواجهء ان خانـــــه نشانـی بنمایید»
ان رســـــم وفــــــا کـــو اگر انجا رسیدید ان قلـــــــب صفا کـــو اگر زنگار زدودید
کــــــو چـــهرهء گلنار کز ان می بچشیدید «یک دستهء گل کــو اگــر ان بـــاغ بدیدید
یک گوهـــر جان کو اگـر از بـحر خدایید»
نی در طلـــــــب یار به هـر کـوچه دویدن دل را بـــــه ســراب دیگر هـر بار کشیدن
ان به کـــــه فــــــرغی بدل تـار دمیدن «از عشــــق بری جلوهء دلــــدار شنیدن
درخویش بجویید هــمه درخویش بیابید» ف ـ بري |
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم فروردین 1388ساعت 22:36 توسط ف بریالی
|
|
||
|
|
|
|
|
نا اشنا
خداوندا چه دیدم در دل ظلمت چــه ها دیـدم به میهن نالهء فقر و فریب و نا روادیدم
جلال عظـــمت پارینهء مهد عـــقابان را نهان در پردهء ظلمت زبون و بینوا دیدم
به گلزار وطن دست شقاوت می کند بیداد ادای دست گلچین را غریب و بی حیا دیدم
غرور مــردم ازاده و سیــمای مـردان را ندیدم جز تن رنجور و خلقی بر عزا دیدم
ندیدم شــــور بلبل نی صفای نو بهاران را همه فصل شتا وسردی و ظلمت سرا دیدم
ندیدم مرد صاحبد ل نـه رندان خــــراباتی قبای زاهد سالوس پر رنگ و ریا دیدم
کثیر خلق افغان را اسیر محنت و بیـداد گروه شب پرستان را به قدرت دررفا دیدم
مگر شور قیامت شد به پا برملت افغان شده زیروزبر این ملک همه را برملادیدم
بری ازانچه می بینم به خوابم هم نمیدیدم بساط غفلت و وهم چهرهء نا اشنا دیدم
ف.بری
|
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388ساعت 8:2 توسط ف بریالی
|
|
||
|
|
|
|
|
همنوایی
گاه آن آمــــد کــــه فکرهمنوایــــــــی داشتن کیــــنه و بغض وتعصب را زســـــربر داشتن
ازخصومــت بر شـــده برورطهء مــــــحووفنا بس خـــــطا باشد کــــه تخم کینه بردل کاشتن
مــــی فــــــریبد عقل را با دانه و دامش عد و بــــــر تمیز دانه و دام فــــکر ازهر داشتن
ما زوهــــــــم تفرقه چون قطره محکوم فنا مست قلزم میشویم چــــون همد گررا داشتن
خونچکان گردیده میهن زین همه اوهام وجهل بادل اگاه بـــــه تیمارش همــت بگماشتن
« چیست مــــردی ومروت حب وطن داشتن کینه و بغض بـــــــرادر را زســـر برداشتن»
گر نیندیشیم بـــــه جز با نام افـغان و وطن هست الــــقاب دگــــــر تخم نفاق انباشتن
تا به کی با هـــــم ستیزیم در طریق ماجرا همتی بایـــــــــد نوای همد لی افراشتن
ف.بری |
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388ساعت 8:2 توسط ف بریالی
|
|
||
|
|
|
|
|
ذوق رفـــتارم زبیرنگــــــی ز پا افتاده است هر کجارنگیست امروز خوش ادا افتاده است
در طــــــــریق عافیت سازصداقت نارساست گردش پرکار برطــــبع دغــــــا افتاده است
هــــر چه پر باری زحیلت مقبل طـرز زمان سیر و جولان حقیقت بر خطا افتاده اســت
عشــــــق می باید نهاد شوم غفلت برکنیم اشتیاق سینه مــــــــــا پرصدا افتاده است
تا بود این شام ظلمانی شود تاراج صـبح چاک امیـــــــد گریبان برصبا افتاده است
گرد غفلت میدمد از چهره زنـــــگار وهم سیر فکرت از معانی بس جدا افتاده است
درد هجرانت بری آ زمـــودهء طبع وفاست با صف ظلمت پرستان برعدا افتاده است ف . بري |
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388ساعت 8:0 توسط ف بریالی
|
|
||
|
|
|
|
|
تا کی طریــق ماجرا
ای مــــا یه کبر و ریا تا چـــند باشی برهــوا در بازی وهم ودغا باشد ترا دســـــت رسا
از قیل و قال بی بها افگنده یــــی رسـم خـطا بشنوزمن حرف بجا این شیوه کی دارد بقا
تا کـــی طریق ماجــــرا تاکی طریق مـاجرا
تـــوبرحریرواندگر بیجامه وبیخورد و خــور در ظلمت شب تا سحر باشد ورا اه بـر جگر
انــــدر جهاد بی ثمرکاشانه اش زیـــــروزبر ای توزانسان بیخبر تا کی حریص سیم وزر
افتاده ای اندر سقر بر خـــــود نما کمتر جفا
جنگ است رهء صد ابتلا ازاصل میسازدجدا باشئ تو دایم برعداچون وحشیی در هرکجا
باشـــد ترا راه جـــدا اصـــــل تنازع و بقا هم کشتن و هـــم ناروا از بهر تو باشد روا
اند یشه کن بهر خـــــدا اندیشه کن بهر خدا
ازجهل درعالم نمودبهرنفاق همچون جهود در پای قدرت برسجود باخلق مکاروحسود
عالم بسوزی بهرسود ای زاده کبرو عنود این نیست فرمان ودود تاکی زهـی دربا دوبود
چون باز نگردی زیـن حــدودواسفا واسفا
وقتست برخودبنگری این پرده غفلت دری بازآه زراه خودسری زین جهل وزین خیره سری
برکن قبای سروری چــون کمترین کمتری فردا به پای داوری شــرمنده هر محضری
ا ینست بهای ابلهی انـــــدیشه فردا نما ف . بري
|
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388ساعت 7:58 توسط ف بریالی
|
|
||
|
|
|
|
|
یـــاد بـــاد
یادباد ان نــــو بهــــــاران یاد باد ان نســــــیم صبحگاهـــان یادباد
موج سبزه جوش گل طرف چمن جلوه هــــــــای ماه تابان یاد باد
د ل فـــــر یبا بــود بهـــار میهنم آن صـــــفای مـرغزاران یاد باد
خوش حلاوت هـــای گرم افتاب میدمید بر تن چـون جان یـاد باد
تپه یی گل غوندی بـود ازیـن گل میــله خـــــواجه سیاران یادباد
بزم اخــــلاص مــــریدان وفـا بر مــــــزار شاه مـردان یاد باد
گـــرم جوشی هـای دامان سخی آن طربزا مـیله گاهـــان یادباد
چون تن واحـــد بـودی افغانیان ان فضای مــهرواحسان یادبـاد
اتش تفریق جـان مـــا بسوخت زین جفا با چشم گــریان یادباد
از وفا ومــــردمی نامــی نماند شیوه یی ازاده مـردان یادباد
ازبدانم نیست جزرنج وعذاب رســــم و ائین نکویان یادباد
آ تش جنگ هستیـی ما را ربود زیــن دغا با اه وا فغان یادباد
بر سر ویرانه هـــا زاغ و زغن بزم الحان هـــــــــزاران یاد باد
خشکی وقحطی بشد نازل زغیب زیـــــن قضا با قلب نالان یادباد
از مهیب جهل در سـوز و گداز از صفای نورعـــــرفان یادباد
بر فتاد بر ما بری جورزمان ا لتجا برگوش اسمان یادباد
ف . بری |
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388ساعت 7:57 توسط ف بریالی
|
|
||
|
|
|
|
|
+
نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم آذر 1386ساعت 12:45 توسط ف بریالی
|
|
||
|
|
|
|
|
حقوق بشر بعد جنگ ها و تحقیر بشر مر جهان را پیش امد این بصر درشناخت حق هرکشور بذات عد ل و آزادی بیابد بس ثبات زندگی عاری زفقر وترس را ارزو کردند همه با یک صدا با نفاذ حکم قانون در میان حق انسان ثبت گردید بر عیان با حریت و مساوات در بشر محو میگردد ز د نیا جنس شر زندگی عاری زتبعیض ونفاق میزداید وهم و دوری و شقاق حق زیست انسانی و رفاء هم برای مرد و زن بود مدعا تا که ازاد از همه قید و ستم زیست دارند با همی و محتشم ازحق انسان چه زیبا گفته اند زین طریق طرحی چه رعنا بسته اند لیک نمیدانم که این انسان کجاست این مدعی از برای کی رو ا ست ما ندیدیم جز فریب و غدر را سوخت هست و بود ما درماجرا دو ابر قدرت در عالم این جا بر فروختند اتش کین و دغا ان یکی در پوشش دین وجهاد کرد خلقی را اسیر اندر عناد مردمی و دوستی را اند گر کرد عنوان و بیفگند بس شرر ملک افغان ساحهء جنگ ساختند خلق افغان را بهم انداختند هیزم جنگ بود تبعیض ونفاق اندرین راه هردو بودند دروفاق سالها با خون افغان هست روان اسیا ب جنگ این زور آورا ن محو گردید بیش زملیون مرد وزن شد همه قربانیی مکر و فتن انکه خود داعی این حق خوانده بود فعل او با نقض ان الوده بود چونکه باشند مالک زوروسلاح انچه پندارند بود عین صلاح انچه پیدا و هویدا است کنون انکه اورا قدرت است حقش فزون ما نمی دانیم که حقوق بشر از برای ماست به تعبیر دگر یاکه ان انسان نیست درملک ما یا همه حرف ها بود باد هوا
|
||
|
+
نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم آذر 1386ساعت 12:36 توسط ف بریالی
|
|
||